Schuitje varen... Logboek

Logboek 24-3-2015..."Sch(Br)uit(d)je varen..."...

"Het daadwerkelijke plan(netje)"...

Het wordt hoog tijd je te informeren over ons plan...
We hebben je inmiddels al enige tijd via face-book op de hoogte gehouden...
Van de ontwikkelingen betreffende de restauratie van MS "De Louise"...
Dat uiteindelijk niet uitsluitend als huwelijksbootje gaat varen...

Wellicht is je de inmiddels gewijzigde naam van ons nieuwe bedrijfsonderdeel al opgevallen?
We hebben gemeend ons klassieke scheepje na voltooiing van de restauratie niet uitsluitend in te zetten voor trouwerijen.
We gaan "De Louise" naast huwelijksbootje ook inzetten voor rondvaarten met kleine besloten groepjes.
Vanzelfsprekend hangt het één en ander samen met de openstelling van het kanaal richting centrum, echter onze plannen liggen in ieder geval al uitgewerkt op tafel, waarvan hierbij verslag...

Almelo is nou niet bepaald een waterstad, echter de gemeente steld alles in het werk er dat wel enigzins van te maken.
We beschikken inmiddels over een heuse centrumhaven, kades worden aangelegd, de waterboulevard nadert zijn voltooiing en het kanaal is inmiddels verlengd tot aan het centrum.
De plannen voor het doortrekken van het kanaal tot in het centrum en het ontwikkelen van een stadshaven zijn inmiddels ook goedgekeurd.
Dus al met al kunnen we toch wel spreken van een redelijk serieus waternet, in ieder geval voor de normen van dit gedeelte van het land.
En wat is er nou niet leuker dan de stad en haar bezienswaardigdheden vanaf het water te bezien, vanuit een historisch scheepje, samen met je vrienden en vriendinnen, onder het genot van een sprankelend glaasje rose?
We bieden je geen dagvullend programma, echter je zult je tijdens één van onze themarondvaarten kostelijk amuseren op en rond Almelo(o)sche wateren... 
We hebben plannen om een soort culinaire trip in elkaar te gaan zetten, bezoeken we de restaurants die aan het water zijn gevestigd.
Bieden we een geheel verzorgt arrangementje aan, compleet met hapjes drankjes zowel aan boord als bij de horeca aan de waterkant.
We kunnen ook "het ruime sop" kiezen...
Bevaren we het kanaal "De Haandrik" of het "Twentekanaal", leggen we aan bij de watersportvereniging bij Wierden of gaan richting Vriezenveen en bezoeken daar de horeca voor een lunch of diner.
Een heuse "kroegentocht", maar dan op/vanaf het water zit in de pen, evenals een combinatie van varen en shoppen...
Wellicht een idee om een workshop in ons splinternieuwe atelier "Vier hoog achter" te combineren met een themarondvaart...


Vanzelfsprekend gaan we ons als hoofdzaak toeleggen op het varen met bruidsparen, compleet met bloemwerk en het toonaangevende flesje rosé, een prachtig uitgangspunt voor een wel heel bijzondere fotoreportage.
Fantastische, niet alledaagse "plaatjes" vanaf het water, in een uniek varend monument, als herinnering aan de mooiste dag van je leven...
Met als ultieme belevenis, een wel heel ludiek entree bij het moderne stadhuis dat deze maand wordt opgeleverd, we varen je bij wijze van spreken zo het "huis van de stad" binnen...

Wordt leuk, wij kunnen het niet afwachten en gaan je, of als bruidspaar of als groep voortreffelijk vermaken...
Wij gaan varen waar eigenlijk geen water is...

Kies samen met ons het "ruime sop" en volg de ontwikkelingen zowel op face-book als onze site...

Later meer...  

Logboek 24-2-2015..."Oude Glorie"...

"Recreatievaartuigen van voor 1945"...

Hierbij een beknopte samenvatting van de vaartuigen welke vroeger voor recreatie werden gebruikt.

Rond 1900 verschenen de eerste gemotoriseerde recreatievaartuigen op de hollandse wateren, vooral de gegoede burger ontdekte het plezier aan varen met een motorboot.
Zondags voeren deze "welgestelden" over kanaaltjes en plassen en bezochten hun theehuisjes of gingen picknicken aan de waterkant.
In het begin voeren deze lieden met vooral erg lange gestrekte bootjes, salonboten, ook wel glazen kasten genoemd.
Dit waren bootjes met een hoge opbouw en rondom veel glas, voorin zat de stuurman, in het salonnetje de eigenaar en zijn familie of gasten, achter in de open kuip kon men bij goed weer verpozen.
Echt verstand van boten bouwen hadden ze toen nog niet, de scheepjes waren dan ook alles behalve zeewaardig.
Veelal stonden er in deze scheepjes benzine motoren welke vaak de nodige technische problemen vertoonden.
Na dit type kwamen de "bakdekkers" ook wel de bakdekkruisers in beeld, ranke scheepjes met een hoog voordek waaronder men verbleef en daarachter een open kuip van waaruit werd gestuurd.
De kofferdekkruiser werd de opvolger, voor de dokter, pastoor, notaris en andere welgestelden werden er kerkebootjes en notarisbootjes op de markt gebracht.
Het leuke aan deze oude bootjes is dat ze doorgaans op het oog zijn gebouwd, zonder tekening of lijnenplan, dus geen massaproductie maar allemaal uniek in uitvoering en bouw.
De autoboot kwam in beeld, dit waren slanke, ranke sierlijke open bootjes met, net als in een auto voorin het stuur, deze scheepjes konden in tegenstelling tot de vorige een hoge snelheid behalen.
We kennen vervolgens ook nog de maaskruiser, de bakdekkruiser met kofferdek of andersom, de kofferdekkruiser met bakdek.

De scheepjes zijn allemaal van voor 1945 en hebben momenteel dus stuk voor stuk een zeer respectabele leeftijd.

Alle bovengenoemde bootje werden met de hand geklonken, de ronde vormen werden eveneens met gebruik van een hamer in het ijzer geklopt.
De opbouw was doorgaans van hout, vooral eiken-, teak- en mahoniehout werd hier voor gebruikt, de dekken werden bekleed met hout met daaroverheen gespannen katoen in loodwit, dat er voor zorgde dat het dek waterdicht werd.
Om de scheepjes te beschermen tegen corrosie werden deze onderwater behandeld met koolteer, bovenwater werd het ijzer behandeld met verf en lijnolie, het hout werd gelakt met...bootlak.
Het interieur was vooral compact en meestal voorzien van een salonnetje, een kombuis met granieten aanrechtje en een wc met een uit de hand geklopte pot.
Het "beslag" bestond evenals de verlichting uit brons of koper al dan niet verchroomd.
Het kloppend hart van de bootjes was zoals eerder genoemd een benzinemotor, welke er voor zorgde dat de scheepjes zonder al te veel herrie hun doel konden bereiken.

Bovengenoemde scheepjes zijn momenteel ondergebracht in de vereniging "Oude Glorie", welke zorgdraagt voor het behoud en in de vaart houden van deze varende monumentjes.
Kijk voor meer informatie en vooral heel veel prachtige plaatjes maar eens op hun site.

Als je goed zoekt kom je vast ook ons huwelijksbootje (autobootje) MS "De Louise" tegen...

www.oudeglorie.nl

Later meer...


Logboek 17-2-2015..."Hoe het begon"...

"Oude bootjes"...


Zo'n slordige 25 jaar geleden kocht ik m'n eerste bootje...
Een oude geklonken rijkswaterstaatsvlet...

Met vooral heel veel werk, want dat leek me eigenlijk nog leuker dan het varen zelf.
Ook het vakmanschap van het klinken vond ik indrukwekkend, met hoeveel kracht en energie deze bootjes destijds werden gemaakt.
Alles werd met de hand gedaan, zonder machines of andere electrisch aangedreven hulpmiddelen.
Ik begon vol enthousiasme en zonder ervaring aan deze heel nieuwe uitdaging.
Met veel advies van medeboot bezitters lukte het me aardig en na het eerste scheepje volgde het tweede en nog heel veel meer.
Vaak verkocht ik een impulsief aangekocht scheepje, dat na een volledige inspectie toch echt totaal reddeloos verloren bleek, weer door.
Een enkel modern scheepje daargelaten, kocht ik bij voorkeur hele oude, verwaarloosde scheepjes waar buiten mij niemand meer enig heil in zag.
Varen deden ze niet meer, waren doorgaans motor- en verfloos, voorzien van enorme gaten, vooral onder de waterlijn en bezaten alles echter geen drijfvermogen.
Roest was er wel volop aanwezig evenals vrachten vuil, achtergelaten meest waardeloze bezittingen en altijd heel veel verontreinigd "bilgewater".
Drijven deden ze al lang niet meer, althans voor langere tijd en al helemaal niet zonder electrische pomp of dagelijks hozen.

Deze scheepjes spraken me aan, door hun eenvoud en mooie ranke lijnen, kortom ik was verliefd...
De fantastische zeeg, de steile steven, het prachtige kontje, het ambachtelijke klink- en smeedwerk...dit moest behouden blijven...
Ik kocht dus meestal scheepjes waar een ander niet naar omkeek, links liet liggen en geen blik waardig keurde.
Scheepjes met een verhaal, waar heel hard aan was gewerkt en waar onze voorouders menig plezierig uurtje aan/op hebben beleefd.

De bootjes waren doorgaans heel spartaans ingericht, voor wat er dan nog van over was.
Vroeger gebruikte men vooral dure houtsoorten zoals eiken, teak en mahonie voor de betimmering, dit is ook de reden geweest dat heel veel van de intimmering nog was te gebruiken c.q. te herstellen.
In sommige gevallen gebruikte je het oude hout als mal en verving je zo het slechte.

Naast het restaureren van de klassieke scheepjes verzamelde ik alles op dit gebied zoals ansichten, oude boeken en watersporttijdschriften.
Er was geen koperbeslag voor me veilig, elke aangeboden bolder, verhaalklamp of ander koperen scheepsonderdeel moest ik hebben, allemaal ten behoeve van de restauraties.
Ik verzamelde oude, bij voorkeur gehavende modelbootjes, antieke kastdeurtjes en granieten aanrechtjes uit gesloopte schepen, kortom ons huis was al snel te klein.
We sloten ons aan bij de behoudsorganisatie van klassieke scheepjes, vierden en organiseerden feestjes rondom de historische vloot, bezochten vergaderingen en klassieke schepen beurzen.
Ondanks we zelden het "ruime sop" kozen, behaalde ik toch maar m'n vaarbewijs, je kon er toch maar beter mee, dan om verlegen zitten.

Voor een bloemist is bovenbeschreven hobby nou niet echt voor de hand liggend, naast het verzorgen van workshops en het arrangeren van bloemwerk, was ik in de vrije tijd altijd te vinden op de scheepswerf.
Zat doorgaans onder het vet, stonk uren in de wind naar diesel, olie en allerlei ander smerig gerei, je haar kleurt naar roest, je werkkleding is slechts één dag te dragen.
Stof tot in je oren, neus en mond...kortom meestal kwam ik totaal onherkenbaar weer thuis, om daar zelf een volledige refit te ondergaan.

Enige tijd geleden ben ik gestopt met deze bijzondere bezigheid en heb toen zo'n beetje alles verkocht en van de hand gedaan, je wordt een jaartje ouder en wil wel eens wat anders.(?)

Echter deze periode was van zeer korte duur en al gauw verviel ik weer in m'n oude, vertrouwde hobby, schafte van alles weer aan en verdiepte me, net als voorafgaande periode weer in alles met betrekking tot oude bootjes.
M'n verzamelingen dijen inmiddels weer uit, boekenkasten raken weer overvol en modelbootjes vullen weer prominent onze woning.

Heel lang speelde ik al met de gedachten om zo'n klassiek scheepje als huwelijksbootje te gaan inzetten.
Per slot van rekening hebben we, wat zeer uniek is in onze provincie behoorlijk wat water in de stad, er zijn daarnaast volop plannen om het water nog verder het centrum in te brengen. 
Ook is de bouw van het nieuwe stadhuis aan de waterboulevard in volle gang.
Dus we zagen al enige tijd volop mogelijkheden en natuurlijk de unieke, ludieke link met ons bloemenvak.
We bieden dus het hele concept aan, van spetterend bruidswerk, sprankelende Rosé, het vervoer over water naar de trouwlocatie en vanzelfsprekend de volledige aankleding van de mooiste dag van je leven...

"Bruidje varen...Rosétje drinken"... is een feit...

Later meer...